Home

Luitjes, lieverds en ander gespuis,


Het laatste weekje zit erop, de koffer is ingepakt en morgenochtend vertrekken we richting Entebbe en zondagochtend vroeg zit ik in het vliegtuig naar Cape Town. Vandaag iedereen gedag gezegd en bedankt voor de fijne tijd.

Luitjes, lieverds, heerlijke vrienden en vriendinnen,

Lieverds, jong en lui!


Eerst het goede nieuws: ik heb zojuist een hertest voor de malaria gedaan en de test wees uit dat mijn bloed geen malariaparasieten meer bevat! Heerlijk! Wat een lekker gevoel, want het was me het weekje wel pfff.

Luitjes!!

De eerste maand Uganda zit er alweer op. Mijn huisgenoot en partner in crime Marijke vertrekt van het weekend naar Nederland en komende maandag krijg ik drie nieuwe huisgenootjes. Rik en twee dames. Het zal dus een totaal andere maand worden wat dat betreft. Marijke bedank ik hierbij voor de fijne en gezellige tijd! Het gaat je goed!!

Lieverds, jong en lui!


Oli otya? (hoe is het?). Omdat veel Ugandezen in de community slecht Engels spreken, moet ik mij uit noodzaak nogal eens wenden tot het Lugandees. Een erg (op het eerste gezicht) ingewikkelde taal die ik langzaam maar zeker onder de knie probeer te krijgen.

Lieverds, luitjes!


Mijn eerste week in Uganda zit er op. Vorige week aangekomen in Entebbe en diezelfde avond nog een grote groep vrijwilligers ontmoet bij een plaatselijk restaurantje. Heerlijke mensen, meteen erg gezellig en met deze club gaan we in de weekenden vaak leuke, toeristische uitstapjes maken. Enkele namen, mijn (enige) mannelijke held Jesse, interviewster Tessa, verpleegkundige Anne, Hanna, Lotte, Anne, Hiske en 'stapmaatjes' Anouk en Marloes whaha! en mijn dank gaat uit naar Sanne voor het opbouwen van dit draadloze netwerk, waardoor ik eindelijk iets van me kan laten horen.

Luitjes,


Voordat ik Kaapstad vanavond verlaat nog effe een korte opdate over de 'hood' waarin ik mij de afgelopen dagen heb begeven. Ik heb een aantal avonden met wat locals de wijk van grootmoeders ondekt. De wijk heet Bokmakiri, kill me quick area's worden die voor de grap ook wel genoemd. In Bokmakiri schieten ze echter zelden met dodelijke afloop, omdat ze veelal te bezopen zijn het hoofd of hart te raken. De rest van het lichaam moet wel goed beschermd worden. Ik ontmoet daar jongens als Bad Boy. Bad Boy, dit is mijn vriend van Holland, Marc dit is Bad Boy, nice meeting you whahaha! Gekkenhuis, en dan ff die blaffer op tafel en een pijp bier.
In Bokmakiri word ik ook weleens nageroepen: 'een witte, een witte!' Het zijn gekleurde wijken (dus niet zwart) en blanke zijn er zeldzaam.

Luitjes!!


Ik heb weer een heerlijke tijd hier!
De eerste paar dagen waren vrij heftig in die zin dat ik enorm veel ellende en armoede zag. In mijn herinnering was Kaapstad welvarender en rijker, maar ik besef me nu maar al te goed dat ten tijde van de World Cup Kaapstad is schoongeveegd, opgeknapt en veiliger gemaakt. Geen World Cup vibe meer en elke dag proberen te overleven. Het is weer 'back to normal' en de doorsnee Capetonian en poor people (en dat is waaronder ik mij voornamelijk begeef) moeten alles op alles zetten om het hoofd boven water te kunnen houden (en dat betekent hier de strijd om vanavond iets te kunnen eten). Vooral dat mijn hostfamily hier ook enorm mee bezig was viel mij in het begin erg zwaar. Nu nog steeds, maar alles went zullen we maar zeggen. Van het geld dat ik betaal voor mijn verblijf eet dus min of meer en via-via een hele familie.

Lieverds, schatjes, jong en (buiten)lui!


Dinsdag rond de klok van twee vlieg ik voor een korte vakantie naar Kaapstad! Ik ga daar in zomerse sferen helemaal relaxen, chillen, ontstressen, you name it! Helemaal leuk! Houkvan!

En nu ff serieus, ik ga iedereen opzoeken die ik daar in de zomer van twentyten heb leren kennen. Ik kan bij hetzelfde gastgezin pitten en meedraaien in het huishouden, dus dat is goud! Ook hoop ik nog een aantal dagen bij het weeshuis rond te dartelen! Maar voor dit soort ongein is deze weblog eigenlijk helemaal niet bedoeld.